در زمان حضرت علی (ع) قرآن ها را بر سر نیزه زدند و هر چه حضرت و مالک گفتند که این حیله است امثال اشعری ها قبول نکردند و همه با هم دست به یکی کردند و پشت امام را خالی کردند  و خون به جگر امام و مالک کردند.

خوارج طوری از امام یاد می‌کردند که با اینکه ایشان اولین مرد مسلمان شده به پیامبر بودند او را کافر می‌دانستند مردم طوری از ایشان دور شده بودند که وقتی ایشان را در محراب شهید کردند تعجب می‌کردند که مگر او نماز هم می‌خواند!!!!!!!!!!!!!!!!

کسانی هم مثل الان علی الهی ها که او را در حد خدا می‌پرستند.!!!

با زدن پارچه سبز و گفتن یا حسین یا حسینی که در روز عاشورا شنیده نمی‌شود و کسانی که حتی از مسلمانی و امام حسین (ع)چیزی نمی‌دانند حتی در روز عاشورا نمازی نمی‌خوانند و عزاداری نمی‌کنند و به عنوان زن و مرد شیعه با ظاهری غرب زده و جلف در اجتماع حاضر می‌شوند که آبروز مسلمانی و شیعه را می‌برند.

بردن سیدی طوری که از امامش هم اینطور یاد نمی‌کنند.

حضور در صف‌های اعتراض طوری که حتی برای نمازشان این طور عجله نمی‌کنند.

هزینه کردن برای او طوری که حتی یک ریال برای دینشان و شیعه بودنشان خرج نمی‌کنند.

اطاعت از امثال ایشان طوری که از خدایشان چه برسد به رهبرشان و ولایت فقیهشان این طور اطاعت نمی‌کنند.

رد کردن هر گونه منطق و دلیل !!!!!!!!!

کمی فکر کنیم داریم کجا می‌رویم.

چرا آمریکا و فرانسه از اغتشاش‌گران حمایت می‌کنند!!!؟؟؟؟

چرا مافیای ایران از او حمایت می‌کنند؟؟؟!!!

اگر هر چیزی مد شد و عده‌ای داد زدند آن حرف جای تأمل ندارد؟؟؟؟

چه نفعی برایشان دارد که امثال موسوی‌ها انتخاب شوند؟‌؟؟؟

چرا هر سه کاندیدا بر علیه احمدی‌نژاد دست به یکی کردند؟؟؟

نمک نشناسی تا کجا تا جایی که همه زحمات خالصانه را ندیده بگیریم و نبینیم که او از چه کسی دارد حمایت می‌کند و سنگ چه کسانی را بر سینه می‌زند

مگر تا همین چند وقت پیش نبود که همه می‌گفتند در این نظام چه بخور بخورهایی است ؟؟؟ خاتمی هواپیمای شخصی‌اش را پس نمی‌دهد و بعد از صلب مسئولیت باز هم به حج و سفر می‌رود با استفاده از امکانات دولتی؟؟؟

اگر یک نفر خواب باشد با تکان دادنش بیدار خواهد شد

اما اگر خودش را به خواب زده باشد هرچه تلاش کنی بیدار نخواهد شد.

فقط کمی منطقی باشیم و کمی دلائل را کنار هم بگزاریم 

اگر در زمان حضرت علی و امام حسین بودیم در کدام صف قرار می‌گرفتیم؟؟!!

۱- جایی که بنده‌هاش دست به یکی کنند بخواهند کسی را پایین بیاورند و خداوند بخواهد او را بالا ببرد.

۲- جایی که بنده‌هاش دست به یکی کنند بخواهند کسی را بالا ببرند و خداوند بخواهد او را پایین ببرد.

احمدی‌نژاد دوست داریم تو یک بسیجی واقعی هستی

آشکارا از ستم کننده به بدی یاد کندن و خدا همه

سخنان را می‌شنود و از آنها آگاه است.

سوره نساء آیه ۱۴۸ ترجمه بر اساس تفسیر المیزان

دوست داریم احمدی نژاد

الف. ناک اوت شد

ب- ضربه فنی شد.

ج- له شد

د- مرد

صلوات بر محمد (ص)

عیدتون مبارک

امیدوارم صد و بیست سال عمر با عزت داشته باشی

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت

سرها در گریبان است

کسی سر برنیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.

نگه جز پیش پا را دید، نتواند،

که ره تاریک و لغزان است.

و گر دست محبت سوی کس یازی،

به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛

که سرما سخت سوزان  است.

نفس، کز گرمگاه سینه می‌آید برون، ابری شود تاریک.

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.

نفس کاینست ، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟

مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!

هوا بس ناجوانمردانه سردست... آی.

دمت گرم و سرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!

منم من، میهمان هرشبت، لولی وش مغموم.

منم من، سنگ تیپا خوردة رنجور.

منم، دشمنام پست آفرینش، نغمة ناجور.

نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم.

بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم.

حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می‌لرزد.

تگرگی نیست، مرگی نیست.

صدائی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است.

من امشب آمدستم وام بگزارم.

حسابت را کنار جام بگذارم.

چه می‌گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟

فریبت می‌دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست.

حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است.

و قندیل سپهر تنگ میدان. مرده یا زنده،

به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهان است.

حریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است.

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت.

هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان،

نفسها ابر، دلها خسته و غمگین،

درختان اسکلت‌های بلور آجین،

زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه،

غبار آلوده مهر و ماه،

زمستان است.

(اخوان ثالث)

دل عاشق همه گلزار باشد

وگر بیکار گردد چرخ گردون

جهان عاشقان بر کار باشد

همه غمگین شوند و

جان عاشق لطیف و خرم و عیار باشد

آزادی توان ترک تنها اتاق هشیاری، هنگام تولد ماست. در آن اتاق شما محدودیت‌های زندگی خود را می‌آموزید. در بیرون آن اتاق شما می‌آموزید که زندگی شما امکانات نامحدودی دارد.

اگر بتوانید بدون نابودی عزت نفس از ارزش خود حمایت کنید، آزادید.

آرتور شوپنهاور: هر کس محدودیت‌های دید خودش را به جای محدودیت‌های جهان می‌گیرد.

فلوریندا: آزادی به بهای ماسکی که دارید تمام می‌شود.

ژانیس ژوپلین: آزادی، تنها کلمه دیگری برای این است که من چیزی برای از دست دادن ندارم.

شازده کوچولو تو سیاره چهارم

اخترک چهارم اخترک مرد تجارت پیشه بود. این بابا چنان مشغول و گرفتار بود که با ورود شازده کوچولو حتی سرش را هم بلند نکرد.

شازده کوچولو گفت: - سلام. آتش سیگارتان خاموش شده.

- سه و دو می‌کند پنج. پنج و هفت سلام. پانزده و هفت .... وقت ندارم روشنش کنم. بیست و شش و...اوف! پس جمعش می‌کند پانصد و یک میلیون و ششصد و بیست و دو هزار و هفتصد و سی و یک.

- پانصد میلیون چی؟

تاجر پیشه سرش را بلند کرد: - تو این پنجاه و چهار سالی که ساکن این اخترکم همه‌اش سه بار گرفتار موی دماغ شده‌ام. اولیش بیست و دو سال پیش یک سوسک بود که خدا می‌داند از کدام سوراخ پیدایش شد. صدای وحشتانکی از خودش در می‌آورد که باعث شد تو یک جمع چهار جا اشتباه کنم. دفعه‌ی دوم یازده سال پیش بود که استخوان درد بیچاره‌ام کرد. من ورزش نمی‌کنم وقت یللی تللی هم ندارم. آدمی هستم جدی ... این هم بار سومش! ... کجا بودم؟ پانصد و یک میلیون و ...

- این همه میلیون چی؟

تاجر پیشه فهمید که نباید امید خلاصی داشته باشد. گفت: - میلیون‌ها از این چیزهای کوچولویی که پاره‌یی وقت‌ها تو هوا دیده می‌شود.

- مگس؟

- نه بابا. این چیزهای کوچولویی که برق می‌زنند.

- زنبور عسل؟

- نه بابا! همین چیزهایی کوچولوی طلایی که ولنگارها را به عالم هپروت می‌برد. گیرم من شخصاً آدمی هستم جدی که وقتم را صرف خیالبافی نمی‌کنم.

- آها، ستاره؟

- خودش است: ستاره.

- خب پانصد میلیون ستاره به چه دردت می‌خورد؟

- پانصد و یک میلیون و ششصد و بیست و دو هزار و هفتصد و سی و یکی. من جدیم و دقیق.

- خب، به چه دردت می‌خورند؟

- هیچی تصاحب‌شان می‌کنم.

- ستاره‌ها را؟

- آره خب.

- آخر من به یک پادشاهی برخوردم که ...

- پادشاه‌ها تصاحب نمی‌کنند بلکه به‌اش «سلطنت» می‌کنند. این دو تا با هم خیلی فرق دارد.

- خب، حالا تو آن‌ها را تصاحب می‌کنی که چی بشود؟

- که دارا بشوم.

- خب، دارا شدن به چه کارت می‌خورد؟

- به این کار که، اگر کسی ستاره‌یی پیدا کرد من ازش بخرم.

شازده کوچولو با خودش گفت: «این بابا هم منطقش یک خرده به منطق آن دائم‌الخمره می‌برد».باز ازش پرسید: - چه جوری می‌شود یک ستاره را صاحب شد؟

- تاجر پیشه بی‌درنگ با اخم و تخم پرسید: - این ستاره‌ها مال کی‌اند؟

- چه می‌دانم؟ مال هیچ‌کس.

- پس مال منند، چون من اول به این فکر افتادم.

- همین کافی است؟

- البته که کافی است. اگر تو یک جواهر پیدا کنی که مال هیچ کس نباشد می‌شود مال تو. اگر جزیره‌یی کشف کنی که مال هیچ کس نباشد می‌شود مال تو. اگر فکری به کله‌ات بزند که تا آن موقع به سر کسی نزده به اسم خودت ثبتش می‌کنی و می‌شود مال تو. من هم ستاره‌ها را برای این صاحب شده‌ام که پیش از من هیچ کس به فکر نیفتاده بود آن‌ها را مالک بشود.

شازده کوچولو گفت: - این‌ها همه‌اش درست. منتها چه کارشان می‌کنی؟

تاجر پیشه گفت: - اداره‌شان می‌کنم، همین‌جور می‌شمارم‌شان و می‌شمارم‌شان. البته کار مشکلی است ولی خب دیگر، من آدمی هستم بسیار جدی.

شازده کوچولو که هنوز این حرف تو کتش نرفته بود. گفت: - اگر من یک شال گردن ابریشمی داشته باشم می‌توانم بپیچم دور گردنم با خودم ببرمش. اگر یک گل داشته باشم می‌توانم بچینم با خودم ببرمش. اما تو که نمی‌توانی ستاره‌ها را بچینی!!

- نه. اما می‌توانم بگذارم‌شان تو بانک.

- اینی که گفتی یعنی چه؟‌

- یعنی این که تعداد ستاره‌هایم را رو یک تکه کاغذ می‌نویسم می‌گذارم تو کشو درش را قفل می‌کنم.

- همه‌اش همین؟

- آره همین کافی است.

شازده کوچولو فکر کرد «جالب است. یک خرده هم شاعرانه است. اما کاری نیست که آن‌قدرها جدیش بشود گرفت». آخر تعبیر او از چیزهای جدی با تعبیر آدم‌بزرگ‌ها فرق می‌کرد.

باز گفت: - من یک گل دارم که هر روز آبش می‌دهم. ....تو چه فایده‌یی به حال ستاره‌ها داری؟

تاجر پیشه دهن باز کرد که جوابی بدهد اما چیزی پیدا نکرد. و شازده کوچولو راهش را گرفت و رفت و همان‌جور که به سفرش ادامه می‌داد تو دلش می‌گفت: - این آدم بزرگ‌ها راستی راستی چه‌قدر عجیبند!

                        پیامبر اکرم (ص)

شازده کوچولو تو سیاره سوم

تو اخترک بعدی مِی‌خواره‌ایی می‌نشست. دیدار کوتاه بود اما شازده کوچولو را به غمی بزرگ فرو برد.

به می‌خواره که صم بکم پشت یک بطری خالی و یکی دوتا بطری پر نشسته بود گفت: - چه کار داری می‌کنی؟

می‌خواره با لحن غمزده‌یی جواب داد: - می‌ می‌زنم.

شازده کوچولو پرسید: - می‌ می‌زنی که چی؟

می‌خواره جواب داد: - که فراموش کنم.

شازده کوچولو که حالا دیگر دلش برای او می‌سوخت پرسید: - که چی‌ را فراموش کنی؟

می‌خواره همان‌طور که سرش را می‌انداخت پایین گفت: - سرشکسته‌گیم را.

شازده‌ کوچولو که دلش می‌خواست دردی از او دوا کند پرسید: - سرشکسته‌گی از چی؟

می‌خواره جواب داد: - سرشکسته‌گی می‌خواره بودنم را.

این را گفت و قال را کند و به کلی خاموش شد. و شازده کوچولو مات و مبهوت راهش را گرفت و رفت و همان‌جور که می‌رفت تو دلش می‌گفت: - این آدم بزرگ‌ها راستی راستی چه قدر عجیبند!

این مطالب را جایی خوندم قشنگ بود گفتم اینجا بیارمش

اگر دوست داشتین بخونین